GENÇ KALEM

Esra Kılıç
esrakilickirklareli@gmail.com

Ne zaman fark ediyoruz yaşadığımızı?
Aynaya bakınca mı?
Ya da konuşunca,
Sevdiğimizde mi, sevildiğimizde mi anlıyoruz yaşamayı?
Ben yazarken fark ediyorum der kimileri…
Kimileri koşarken,
Kimileri uykudan ilk uyandıkları anda…
Bazıları hastalıktan kurtulunca oh be! der dünyaya.
Bazıları fikirleri kabul görünce…
Bazısı; intiharın kıyısındayken…
Çocuklar oyun oynarken.
Yetişkinler akılcı kararlar alırken.
Dervişler dünyaya değil ahirete meyil edince…
Kimisi bir suya uzaktan bakınca,
Sonra…
Masallarda bazen, mutlu sonla bitince…
Genç bir yürek ağlayınca,
Bir kadın anne olunca, bir cana can katınca anlar hem yaşadığını hem yeni birinin daha yaşayacağını…
Elimizden tutunca kırmızı, turuncu, sarı, mavi…
Peygamberler bir gün diğeriyle eşit olmayınca ya da gafillerin rehavetinin farkına varınca…
Kaçınca, korkunca, sığınınca…
Veyahut kurtulunca.
Evvela yaradan deyince
Rab deyince
Bazısı tanrı deyince anlar yaşadığını, yaşatıldığını…
Memleket deyince anlar sıladaki…
Ben deyince anlar egoist
Biz deyince anlar dindaş.
Yelkovanı görünce, akreple baş başa kaldığında anlar ihtiyar.
Senelerdir aynı camda kalmış gözlerini çekip çıkardığında anlar sevgili, gelmediğini…
Belki de hiç gelmeyeceğini…
Tekerrür edince anlar tarih.
Su; akınca, bulanınca, durulunca…
Dil; hakkı söylediğinde…
Esir; kaçıp gittiğinde…
Uçurum; atlayınca birileri içine,
Hiç; hep olabildiğinde, yokluk; varlık olduğunda anlar.
Ama kimse nefes aldığında anlamaz yaşadığını,
İlla bir şeyler bekler yaşamdan.
Ne zaman fark ederiz yaşadığımızı?
Aynaya baktığımızda mı?
Yoksa nefes aldığımızda mı?
Aynada ya da nefes aldığında anlamıyorsan,
Aynaya bakarak nefes al.
Aynada baktığının yaşıyor olduğunu göreceksin.
Ve yine aynada buharlaşanın nefesin olduğunu görüp yaşadığını fark edeceksin!